Page 35

جلد سوم ۳۰ کتاب الوکالة بدرستی فلان قرض میخواهد از تو این قدر را یا گفت که قرض ده بفلان اینقدر را درینصورت مقروض مرد وکیل گیرنده است و اگر نسبت قرض خواستن را بوکیل گیرنده خود نکرد درینصورت مقروض از وکیل میشود ويجوز بطلب الشفعة والرد بالعيب والاستيهاب والقسمت هكذا في البدايع ( عالمگیری) و روا میشود وکیل گردانیدن بطلب شفعه و برد کردن چیزی فروخته شده بسبب عیبی و به تقسیم کردن چیزی با بخش و بطلب کردن بخشش همچنین ذکر شده است در کتاب بدایع و اما الفاظها فكل القدانة على الاطلاق كقوله وكلنك او فوضوا حبیت او خبت او ادنت و علیك وا اما الفظها وكالت پس هران الفظی است که دلالت میکند برها کردن مانند این قول وکیل گیرنده که وکیل کردم ترا یا خورا بضوع ارم تصرف ترا یا دوست دارم آنرا یا رضا هستم بتصرف تو یا اراده کرده ام بتصرف ترا ولو قال انت وكيل في كل شيئ جائز امرك يصير وكيلا في جميع التصرفات المالية كالبيع والشراء والهبة والصدقة واختلفوا فى العتاق والطلاق والوقف عن ابي حنيفة رح انه وكيل في المعاوضات لا في الهبات والاعتاق وعليه الفتوى ( قاضيخان ) وفي الذخيرة وبه يفتى ( رد المحتار ) و اگر شخص گفت مردیگر برا که تو وکیل منی در هر چیزیکه رواست کار تو دران پس وکیل میگردد در همه تصرفات مالی مانند فروختن و خریدن و بخشیدن و صدقه کردن و اختلاف کرده اند علما رحمهم الله تعالی در آزاد کردن غلام او و طلاق کردن زن او و وقف کردن مال او که بین قول در اینها وکیل میگردد یا نه از حضرت امام اعظم رحمة الله علیه روایت شده است که بدرستی همین وکیل وکیل است در عقد های عوضی نه در بخشید نها و آزاد کردن و بر همین راست فتوی است و در کتاب ذخیره آورده است که براین قول فتوی کرده میشود و الحاصل ان الوكيل وكالة عامة يملك كل شيئ الا الطلاق والاعتاق والوقف والهبة والصدقة على المفتى به ( رد المحتار) و حاصل کلام این است که بدرستی فایده بیان الفاظ وکالت فایده وکالت عامه