Page 302

جلد سوم ۲۹۵ كتاب الوكالة بآن فلان دیگر در همه او نگاهداشت آن درمهای موکل روا در نزد خود حکم قیاس نیست که وکیل بدهد موکل آن هزار درم را که نگاهداشته بود آنرا در نزد خود و وکیل میشود نیکی کننده و در استحسان نمیدهد وی آنرا ویکی کننده میشود داودا استحسان اینست که مقصود امر کننده خلاصی نفس خود است از دین و درین مقصود هیچ نفر نیست در میان آن هزار درم که داده شده بود بوکیل و در میان مانند آن در محانہ مال دلیل و فی نوادر ابن سماعة عن محمد رجل امر رجلا بقضاء دينه ثم ان الامرضى الطالب ماله ثم المامور دفع المال اليه فان المامور يرجع بما دفع على القابض ولا يرجع بد على الآمرفقد ثبت العزل بدفع الآمر حق لم يثبت للمامور حق الرجوع على الأمر و لم يشترط علما لمامور بدفع الآمر (عالمگیری) و در نوادر ابن سماعه از امام محمد رحمه الله تعالی روای نموده که مردی امر کر د مردیرا با دای دین خود بعد از ان امر کننده بنفس خود د ادا نمود آن دین را بصاحب دین بعد از ان مامور میشغر با و داد آن مال را پس در یصورت مامور رجوع کند بمالی که داده بکسیکه قبض کرد رجوع نکند بآن مال بر امر کننده خود پس تحقیق ثابت شد معزول شدن او بدادن امر کننده تا که ثابت نمی شود مر مامور را حق رجوع بر امر کننده شرط نیست علم مامور بدادن امر کننده و ذكر هذه المسئلة في وكالة الاصل و شرط علم المامور بدفع الآمروان اقام المأمور بينة على ان كان قضاء بعد الأمر قبل اداء الأمر فذلك قع ان يرجع بما له ان شاء على القابض وان شاء على الآمر (عالمكيري) و ذکر شده این مسئله در وکالت کتاب مبسوط و شرط کرده در مبسوط در عدم رجوع مامور بر امر کننده علم او را بدادن امر کننده و اگر گذر ایند مامور گواها نر ا بر آنکه بدرستی آن دادن من پس از امر آمر و پیش از دادن او بود پس هست مر آن وکیل را که رجوع بکند