Page 290

جلد سوم ۸۲ کتاب الوکاله پس آن توکیل رو است و اگر گفت بپندار که داده ام آن دین را بمان شخص پس راستگو کرد او را آن کس که بخشش برای او شد ، پس آن دین دین دائر برو است و اگر آن کس دروغگو کرد او را درینصورت مدیون راستگو گردد نمیشود ولو وكل وكيلا بقبضه منه ودفعه الى الموهوب له فقال الغريم قد دفعته الى الوكيل وصدقه الوكيل وقال الوكيل قد دفعته الى الموهوب له فالغريم والوكيل بريئان الغريم بتصديق الوكيل له والوكيل باداء الامانة ولكن لايصدق الوكيل على الموهوب له حتى لا يرجع الواهب عليه بشيئ وكذلك الرجل يهب ما على مكاتبه ويأمر آخر بقبضه ودفعه الى الموهوب له (عالمگيري) و اگر وکیل گرفت بقبض کردن دین از فلان مدیون و بدادن او بآن شخصی که بخشش شده برای او و مدیون گفت که آنرا بوکیل دادم و وکیل راستگو کرد او را و گفت وکیل که بموهوب له دادم دین را پس مدیون و وکیل هر دو خلاص میشوند مدیون خلاص میشود بر استگو کردن وکیل او را و وکیل خلاص میشود بدادن امانت ولکن وکیل را استگو نمیشود بر موهوب له تا اینکه بخشش کننده رجوع نمیتواند بر او هیچ چیز و همچنین حکم است که شخصی بخشش بکند انچیزیرا که بر مکاتب او باشد و امر کند دیگر را بقبض کردن بیجیز و بدادنش بموهوب له الوكيل يقبض الدين اذا قبض الدين للمحصور و برء محيل الدين ليس له ان يقبض من الوكيل لاول فائده دیگر وکیل بقبض