Page 272

جلد سوم - ۲۶۵ - کتاب الوکالة روایت امام حسن است از امام ابوحنیفه رح پس بنابر قول یاران قبول نمیشود بر وکیل بقبض شاهدان مدیون بر گرفتن ابراء کردن موکل پس مولی از دین خلاص نمیشو ولیکن سد وکیل از و کوتاه میشود تا انکه وکیل قادر نمیشود بقبض نمودن بلکه این مر موقوف میشود تا حضور غائب که موکل است و حق این است که قول حضرت یاران قوی تر است این قول ایشان روایت است از امام اعظم رح چنین است در کتاب عده و دیگر کتابها و مانند این است در کتاب نور العین موضع خلاف میان امام اعظم و صاحبین رحمهم الله تعالی در وکیل صاحب دین است و اگر وکیل از طرف قاضی بود چنانکه قاضی وکیل گرفته بود بقبض نمودن دینهای غائب مالک خصومت نمیشود باتفاق امامان سه گانه رحمهم الله تعالی و اما وکیل بقسمت نمودن و شفعه گرفتن و در هبه رجوع نمودن بعیب رد نمودن مبیع پس با لک خصوصیت است در این اشیا با قبض نمودن انها اما وکیل بقسمت نمودن این است که یکی از دو شریک وکیل بگیرد مردی را بقسمت نمودن مال مشترک با دیگر شریکش و آن شریکش گوید که شریکم گرفته است حصه خود ر ا و وکیل منکر شود و آن دیگر شریک شاهدان بگذراند بر گرفتن پس بدرستیکه شاهد انش قبول میشود و اما وکیل بگرفتن شفعه این است که مشتری شاهدان بگذراند بر وکیل بگرفتن شفعه که موکلت سپرد و باین حق شفعه را قبول میشود و اما وکیل برجوع کردن در هبه این است که موهوب له شاهدان بگذراند بر اینکه هبه دهنده عوض گرفته یا منع یاوت کرده ام در موهوب قبول میشود و اما وکیل بر دکردن مبیع بسبب عیب این است که مشتری عیب بیابد در مبیع و وکیل بگیرد مردیرا بر د کردن آن بر بایع و بایع دعوی کند که مشتری راضی شده باین عیب و وکیل منکر شود و بایع شاهدان بگذراند بر رضا قبول میشو د چنانکه مذکور است در تا جیه و توفیق المبیع شراح الفتاوی