Page 248

جلد سوم ۲۴۱ کتاب الوکالة بان يبرأ غريمه عن الدين فوكل الوكيل فابراء بحضرة الاول يصح اقول كان ينبغي ان يصح لانه لا يقبل التعليق بالشرط (بحر) در کتاب قنیه مذکور است که شخصی وکیل گرفت کسی را برای اینکه ابرا کند بردآ دین دارش از دین او و او وکیل گرفت دیگر برا بآن ابرا باز وکیل دوم ابرا نمود برای دیندار او بحضور وکیل اول صحیح میشود من میگویم که مینباید اینکه صحیح شود زیرا که ابرا تعلیق را بشرط قبول نمیکند فى الخانية وان خاصم الوكيل الثاني والموكل حاضر جاز لان الاول لما كان حاضرا كان الاول خاصم بنفسه (بحر) در فتاوای قاضیخان مذکور است که وکیل بخصومت اگر وکیل گرفت و وکیل دوم خصومت نمود و وکیل اول حاضر بود خصومتش رو است زیرا که وکیل اول چونکه حاضر است گویا که خود وکیل اول خصومت نمود و اذا وكل الوكيل بالقبض بلا اذن فدفع له المديون فان وصل الى الوكيل الاول برئ والا فازوكل من في عياله برئ والا لافات هلك المال في يد الثاني كان للغريم تضمينه وللثاني الرجوع على الوكيل الاول (بحر) وقتیکه وکیل بقبض دین وکیل گرفت دیگر برای ادن موکل پس داد مدیون دین را بوکیل دوم اگر رسید آن دین بوکیل اول خلاص میشود مدیون و اگر نرسید پس اگر وکیل کرده بود کسی را که در عیال او بود نیز خلاص میشود و اگر نه خلاص نمیشود و اگر هلاک شد مال در دست وکیل دوم بدست مدیون را که ضمان بگیرد از او در ست وکیل دوم را رجوع کردن بوکیل اول فایده توکیل وکیل بطلاق (وعتاق) فایده خصومت وکیل دوم بحضور اول