Page 21

جلد سوم ۱۶ کتاب الوکالة الموكل او الوكيل بعد علمه بالوكالة (عالمكيري) واما علم توکیل کردن دیت فی الجمله شر ط است بی اختلاف علماء ما رحمهم الله تعالی یا علم وکیل بآن و یا علم کسیکه معا میکند با او تا که اگر وکیل کر دانید کسی مردی را بفروختن غلام خود و آن وکیل فرخود آن غلام را بمر د ی پیش از علم وکیل و پیش از علم خرنده بوکیل کر دانید ن اور روانیست این فروختن تا که اجازه کند انرا وکیل گیرنده و یا وکیل بعد از علم او بوکیلی خود و اما علم الوكيل على التعيين بالتوكيل فهل هو شرط ذكر فى الزيادات انه شرط وذكر فى الوكالة انه ليس بشرط كذا فى البدائع (عالمکیری) و اما خاص علم وکیل بوکیلی خود ایا شرط است یا نه ذکر کر ده است امام محمد رح در کتاب زیادات که شرط است و ذکر کر ده در کتاب وکالت مبو د که شرط نیست همچنین ذکر شده است در کتاب بدایع اذا قال الرجل اذهب بثوبي هذا إلى فلان حتى يبيعه او اذهب الى فلان حتى يبيعك ثوبى الذى عند فهو جائز و هواذن منه الى فلان فى بيع ذلك الثوب ان اعلمه المخاطب قال المالك جاز بيعه رواية واحدة وان لم يعلمه ففيه روايتان (عالمكيري) وقتیکه مردی گفت مر د یرا که ببر این جامه مرا بفلان شخص تا که بفروشد آنرا و یا بر و اعلان شخص تا که بفروشد بتو آن جامه مرا که نزد او است پس این قول و رو است و این قول او اذن . است از طرف او برای آن فلان در فروختن آن جامه در ینصورت دیده شود اگر مخاطب عالم کر دانید و بو د آن فلانر ابآن چیزیکه مالک آن جامه گفته بود او ر ا رواست فروختن او و در این حکم یک روایت است که دیگر روایت در ان نیست و کر مخاطب عالم نکر دانیده بود او ر ابآن گفته مالک پس درین دو روایت است در یک روایت رو انیست فروختن او و در دیگر روایت رواست و لوقال اذهب بهذا الثوب الى القصار حتى يقصرۀ