Page 126

جلد سوم ۱۱۹ كتاب الوكالة و گفت که فروخته ام جامه ترا بر فلان پس من ادا می نمایم بتو از طرف او بها را پس وکیل احسان کننده است و رجوع نکند بر مشتری خود بآنچه داده است و اگر گفت که من میدهم بتو بها را از طرف مشتری بشرط اینکه آن بها که بر مشتری است مرا باشد روا میشود و وکیل رجوع کند بر موکل بآنچه داده است بآ وفي بيوع البزازية وان نقد الوكيل بالشراء الثمن من ماله ثم لقيه الموكل في بلد اخر والمشترى ليس عنده وطلب منه الثمن فالحى الا ان يسلم المشترى فان كان الامر طالبه بتسليمه حين كان المشترى بحضرتهما ولم يسلمه حتى يقبض الثمن له ان لا يدفع الثمن حتى يقبض المشترى وان كان الامر لم يطلب منه حال حضرة المشترى ليس له ان يمتنع عن دفع الثمن (الجر) و در بیوع فتاوای بزازیه مذکور است که اگر وکیل بخریدن داد بها را از مال خود پس ازان ملاقی شد با او موکل در شهر دیگر و خریده شده نزد او نبود و طلب کرد از موکل بها را و منع آور داد از دادن بها مگر اینکه بسپارد خریده شده را پس اگر امر کننده طلب کرده بود اورا بسپردن آن در ان وقتیکه خریده شده حاضر بود نزد ایشان و نسپرد وکیل اورا تا که قبض کند بها راست مر موکل که ندهد بها را تا که قبض کند خریده شده را و اگر امر کننده طلب نکرده بود خریده شده را نزد کیل وقت حاضر بودن نزد او نیست مر اورا که منع کند از دادن بها الوكيل اذا اشترى عبدا بالف در هم الى سنة وقبضه فلم يقبضه الأمر حتى حل المال واخذ البايع الوكيل به فاراد الوكيل منعه من الموكل حتى يأتيه الثمن لم يكن له ذلك ولو منعه ضامنا ولو قبضه الآمر ثم حضر الوكيل واخذه بغير محضر من الأمر و لم يكن قاعده وکیل در دیگر شهر با موکل ملاقی شد و بها خواست قاعده وکیل مؤجل بخرید و پیش از قبض موکل اجل رسید