Page 58

٥٣ در ضیای خفیفی که قمر انداخته بود در پهلوی قونسه ی یک آدم دیگر را دیدم که بمجرد دیدن شما ختم که کیست لهذا گفتم : ـ ندلاند ؟ ند ـ بلی خود شست ! که هنوز در پی وعدۀ اکرامیۀ کپتان فرر آژوت میدود. معلم ـ در اثنای مصادمه آیا شما هم در دریا افتادید ؟ ند ـ بلی ! منهم بدریا افتادم . ولی طالع من از شما رسا تر بود که بمجرد افتادن برین جزیرهٔ سیار جایگیر شدم . معلم ـ چه ؟ آیا جزیرهٔ سیار ؟ ند ـ یا کرگدن بزرگ دریائی ! معلم ـ چه میگویی ند ؟ ندانستم ! ند ـ اما من دانستم که ژیپقین من چرا کار گر تأثیر نشد ! معلم ـ آیا چرا نشد ؟ از چه بود ؟ ند ـ چرا که وجود این جانور از تخته های پولاد ساخته شده است . به این گفتهٔ ندلاند مجبور شدم که افکار خود را بسر گرد آرم ، و دیدنیهای خود را بیاد آرم . سخن آخرین ند در فکرم یک گشایشی پیدا کرد . لهذا برین چیزیکه التجا گاه ماست هوش کردم ، و بر نقطهٔ بلند ترین آن برآمدم . و با پای خود آنرا پالیدم . دیدم که سطح خارجی این جسم مانند پوست حیوانات نیست . و مانند صدای آهن صدا میبرارد . شبهه ام هیچ نماند که آن چیزیکه تمام عالم دنیا را به ولوله انداخت ، و افکار همه بحر یونرا زیر و زبر ساخت و گاه جانور ، و گاه جزیرهٔ سیار گفته شد ، و قضاهای مدهشی