Page 56

٥١ نهاد. قونسه‌ ی وجود خود را در زیر بغل من درآورده هم برای من و هم برای خود بدست و پا زدن آغاز نهاد. ولی بعد از کمی از حال افتاد و تنگ شدن نفسش را حس کردم لهذا گفتم: - مرا بگذار قونسه‌ ی! - اصلا نمیگذارم! من چسان مردن افندی خود را بچشم خود ببینم؟ من بهمه‌ حال پیشتر باید بمیرم! درین اثنا کره قمر از پشت یک کتله ابر کثیفی که باد آنرا یکسر بجهت شرقی میراند عرض دیدار نمود. سطح دریا بضیای آن بدرخشید. شعاع قمر یکقدری مراقوت بخشید سر خود را بالا کرده بهر طرف افق نظر کردم. واپور ذره پوش را دیدم که بقدر پنج میل دور تر بطور کج و مایل مانند اسپ لنگی ایستاده، و فلاکت از وضعش نمایان بود. از زورق و انسان برسطح بحر هیچ اثری نبود. فریاد کردن خواستم اما به اینقدر مسافه دور فریاد چه فائده خواهد کرد؟ قو نسه ی بدوری مسافه ندیده چند بار به بسیار شدت «امداد! امداد!» گفته فریاد برآورد. یکچند ثانیه حرکت نکرده گوش کشیدیم. من چنان گمان کردم که یکصدایی از جهت مقابل جواب داد! یا آنکه بگوش من چنان برخورد! یا آنکه صدای قونسه‌ ی دوباره عکس کرده بگوشم برخورد! بهر صورت در بودن صدا هیچ شبهه ام نماند لهذا به آهستگی از قونسه ی پرسیدم که: - آیا شنیدی؟ - بلی. قونسه‌ ی باز بکمال نومیدی فریاد برآورد. باز مانند اول جوابی آمد که درین بار