Page 360

٣٥٥ گفتن کپتان نمو مرا بر جای خود میخ نمود ! دانستم که از جای خود برخاست ! بضیای خفیفی که از کتابخانه میآمد قامت و اندام بلند او را دیدم که اینهم دیدن آخرین منست. دیدم که دستهای خود را با همدیگر چپراس کرده به دشواری نفس میگرفت، یعنی بسیار آهها، واوها از دهنش میبرآمد. تا آنکه شنیدم که اینسخنانرا میگفت: ـ ای قادر بیچون مطلق! ای جناب الله ذوالجلال! مرحمت کن بخشا! همینقدر بس است! آخرین کلماتیکه از زبان کپتان نمو بگوشم مانده همینست. هماندم بکتابخانه، و از انجا بدهلیز، و از دهلیز بزینه و از سوراخی که رفقا ام درآمده بودند بزورقچه درآمده گفتم: ـ درنگ نکنیم، بگریزیم! بگریزیم! ندلاند ـ حالا، حالا. بعد از نشستن من در زورقچه، سوراخیکه ازان درآمده بودیم با سرپوش آهنین که از پشت کشتی بسته میشد ندلاند آنرا با پیچتابهائیکه تدارک کرده بود محکم کرد. و دست به باز کردن فنرهای کمانهای زورقچه نمود تا زورقچه بشدت برجهیده بسطح بحر برآید. درین اثنا دفعتهً ناگهانی از داخل نوتیلوس بعضی صداها، و فریادها بلند گردید! کشتی نشینان به بسیار شدت و تلاش سخن میگویند! آیا چه پیش آمد؟ از فرار ما آیا آگاه گردیدند؟ در میان صداها و فغانهای پرتلاشی که از درون سفینه برمیخواست یک کلمه که بقدر بیست بار تکرار نمود سبب این تلاش و فریادها را بمن بفهمانید که آنهم کلمه مدهشه مهلکه «مالستروم» بود.