Page 351

٣٤٦ نمیکرد ، و آهسته آهسته او را بطرف شرق میکشید ، او نیز او را عقب گیری داشت ، ولی هجوم نمیکرد . باز خواستم که کپتانرا ازین خونریزی باز دارم اما تا میخواستم که چیزی بگویم مرا بسخن نمانده گفت : — حق بدست منست ! هجوم کنندگان اینهاست . همه چیزهائیکه من آنرا مقدس میشمردم چون وطن ، زوجه ، اولاد ، پدر ، والده همگی از طرف اینها محو وفنا گردید . اینستکه دشمن عظیم من اینهاست ! اینسخن را کپتان بيك شدت وحسرتی گفت که از هربن مویش جدا جدا حرص انتقام پدیدار بود . بازيك نظری بسوی سفینه که در عقب مامی آمد ، و بپای خودلحظه بلحظه بگرداب فنا نزدیک میشد انداخته فرو آمدم . ندلاند را یافته گفتم : — امشب باید که بگریزیم . تا آنکه بخونریزی اشتراک نکرده باشیم . — بلی بگریزیم ! صبر کنیم که شب بیاید ! شب آمد . در سفینه يك سكوت سنگینی حکـفرما بود جهت نما تبدیل جهت و استقا مت نوتیلوس را نشان میداد . دور کردن منتظم پروانه را میشنیدم بر سطح دریا رهسپاری داشتیم . مهتاب هم دنیارا خوب منور داشت ، فرصت فرار را بچار چشم انتظار داشتیم . از بسکه بسیار متأثر بودیم هیچ سخن گفته نمیتوانستیم . ندلاند بهوس آن بود که خود را بدریا اندازد بزور او را مانع میشدم . چونکه بفکر من چنان بود که نوتیلوس از سطح دریا بر کشتی زرهپوش هجوم خواهد کرد ، در آنوقت فرار خوبتر ممکن خواهد شد .