Page 164

١٥٩ نمیشد. قایق مادر جائیکه دیشب آنرا باریسمان بکنار سفینه بسته بودیم بحال خود باقی بود. ندلاند درینبار بدیگر جهت جزیره رفتن میخواهد تا آنکه شکاری بدست آرد. باطلوع شمس به قایق نشستیم و بکمال سهولت بساحل واصل شدیم. قایق خود را محکم بسنگها بسته بشرطیکه ندلاند بهر طرفیکه بخواهد او را پیروی کنیم براه افتادیم. ندلاند بطرف غرب ساحل روانه شد. بيك وادی که اطراف آنرا جنگلهای بسیار لطیفی احاطه نموده بود داخل شدیم. صداهای انواع مرغان اشتهای ندلاند راد و بالا نمود، ولی هرچه سعی کردیم یکی را زده نتوانستیم چرا که بسیار دور میگریختند. ازین نیز معلوم میشد که جزیره خالی نباشد چونکه مرغها انسانرا میشناسند که تاچه درجه مضر مخلوقیسنت. وقت ظهر بود که بوسط جزیره واصل شدیم، ولی هنوز هیچ شکاری بدست ما نیفتاده بود. شکمهای ما بسیار گرسنه شده بود ولی قونسه ی درین اثنايك كبوتر صحرایی ، وندلاند یکمرغ بسیار خوشنمایی رنگین بالی را شکار کرده و بکمال چابكى يك آتشی حاضر کرده مرغانرا کباب وگرسنگی را بدان تا یکدرجه دفع کردیم. من – خوب ندلاند حالا چه کبودی ماند شکار هم شد، میوه وسبزه هم خوردی دگرچه؟ ند – کبودی هنوز آنست که یکحیوان چارپایی بگیر بیارم تا ازان يك كباب صحرایی پخته بخورم شکار مرغها بچه بازی و مزه دهنست. من – راست گفتی ندلاند، منهم اكريك مرغ جنت را نگیرم ممنون نمیشوم. قو – پس چون چنینست بر شکار خود دوام ورزیم اما بسوی ساحل سعی کنیم که نزديك شويم.