Page 127

۱۲۲ آنرا بیاموزم. یکی از طایفه هایک تفنگی بمن داد که بسیار سبك و خوشنما بود. قونداق و میل و همه اسباب آن آهنین بود، قونداق آن كاواك بود و در میان آن بقدر بیست دانه کارتوس بلورین الکتریکی موجود بود که بی آنکه به پر کردن حاجت بیفتد بواسطه فشردن يك کمانی که در نزد چاقماق آن بود کارتوس در میل که پر از آب میشود داخل گردیده آب و کله را بکشیدن چاقماق بشدت بیرون میراند. تفنگ را بحقیقت که خیلی مکمل وسهل الاستعمال و بسیار مقبول يك سلاحی یافتم و کپتانرا گفتم : ـ تفنگ و البسه حقیقتاً که خیلی مکملست حالا بگوئید که آیا ما براستی در بحر خواهیم برامد؟ ـ بلی میبرائیم در ینوقت نوتیلوس بعمق ده متر و در زیر آب بر سر يك تپه بزمین نشسته است، ما هم برین تپه از نوتیلوس برامده بسوی جنگل سرازیر میشویم. ـ اما چسان از نوتیلوس برامده خواهیم توانست؟ ـ حاجت گفتگو نیست حالا خواهید دید ! اینرا گفته سر خود را در محفظه درون کرد. من و قونسه ی نیز محفظه ها را بسر کشیدیم. ندلاند بکمال استهزا بسوی ما میدید. در چهار طرف محفظه آئینه های عدسی موضوع بود که بکمال سهولت سر خود را در میان آن دور داده هر طرف خود را میدیدیم. وقتیکه محفظه را بسر کشیدیم یا آنکه بسر ما کشیدند خزینه های آلت تنفس را نیز بشانه های ما ربط کردند که با آن خوب تنفس میکردیم. چراغ را نیز بکمر ما آویخته تفنگها را بشانه کردیم. کپتان به پیش وما از عقب ازین اوتاق سر زینه پایان فرامده بيك او تاق كوچك ديگر در امدیم. دروازه این اوتاق را بشدت