Page 90

۸۳ عاقلان را پیشه خاموشی بود پیشه جاهل فراموشی بود ای برادر جز ثنای حق مگو قول خود را از برای دق مگو دل ز پر گفتن بمیرد در بدن گرچه گفتارش بود در عدن هر که او بر عیب خود بینا بود روح او را قوتی پیدا بود در بیان حسن خلق چار چیز آمد بزرگی را دلیل هر که این دارد بود مرد جلیل علم را اعزاز کردن بیحساب خلق را دادن جواب باصواب هر که دارد دانش و عقل و تمیز اهل علم و حلم را دارد عزیز دیگر آن باشد که جوید وصل دوست زانکه از دشمن حذر کردن نکوست ای برادر گر خرد داری تمام نرم و شیرین گوی با مردم کلام هر که باشد تلخ گوی و ترش روی دوستان از وی بگردانند روی در جوار خود عدو را ره مده از برای آنکه دشمن دور به با محبان باش دایم همنشین تا توانی روی اعدا را مبین ای پسر پند پیر ره را توشه کن پس حدیث این و آن یک گوشه کن