Page 170

حیفه ١٦٧ بیان نامهٔ جناب میکادو جلد پنجم توانستیم . «بعد از بیست ماه جنگ وقتال ، حال و وضعیت امپراطوری ما، و اقبال و سعادت مملکت ما از پیش زیاده تر قوت وسطوت پیدا نمود . اما با وجود اینهم ، ما هیچوقت از آرزوی دوست داشتن صلح و مسالمت نکول نکرده ایم . بنا برین ملت خود را بیشتر ازین بهلا کتهای حرب معروض گذاشتن را بیفایده دانسته تکلیف رئیس حکومت متحدهٔ امریکا را که بنام انسانیت و مسالمت عمومیه در باب عقد مصالحهٔ حکومتهای ژاپان و روس بوقوع آمد حسن نیت مشارالیه را قدر شناسی کرده تکلیف واقع شان را در وقت تام ومناسب قبول کردیم، و برای مذاکره کردن با مرخصهای روس ، مرخصهای مأمور ومأذون خود را تعیین نمودیم . « مرخصهای هردودولت بسیار بارها باهم جمع آمده ، و پی هم با یکدیگر مذاکره کرده تا آنکه مرخصهای روس تکلیقات اساسیهٔ مرخصهای مارا که مقصد یگانه از حرب همان بود، ودوام ورجوع بصلح نیز به همان تأمین میشد قبول کردند ، و به اینصورت آرزوی خالص خود شانرا که در باب مصالحه دا شتند بر همه عالم انسانیت آشکار و هویدا ساختند . « ماهم ، بعد از انکه مواد صلحه را که مرخصهای طرفین در مابین خود شان قرار داده بودند بخوبی تدقیق و مطالعه کردیم همه آنها را بتمامها بمطلوب خود موافق یافته قبول و تصدیق کردیم . «پس به اینصورت هم صلح ، وهم شان و شرف حاصلکرده ، ارواح اجداد خود مانرا شاد، وبسایهٔ نتایج عالمی که از بن حرب واین صلح بدست آوردیم باز آیندگان خود را از تعرض اغیار بری و آزاد کردیم .لهذا خودمانرا مسعود و بختیار میشماریم .