Page 79

۴۹ رفتم بدیر میکده پیر مغان مست دیدم همه بیخود به تمنای تپان مست عقل و خرد و هوش بدر رفت بیکبار دل مست و دهان مست و جسد مست و روان مست خمها همه در جوش و خروشند ز سر شوق در پای خم افتاده بسی پیر و جوان مست چرخ و فلک و ماه و خور و انجم و افلاک لوح و قلم و کرسی و عرشند همه گان مست جبریل امین مست و ملک جمله خرامان زین شور عجبانه زمین مست و زمان مست رفتم تماشای گلستان و ریاحین سرو و گل و ریحان و چمن با ارغوان مست بلبل به تمنای گلستان شده مدهوش زاغ و زغن و فاخته قمری و فغان مست زان نرگس فتان که بود هر دلها زهاد و عباد و همه شیخان جهان مست اندر خم ابروی تو دیدم به حقیقت بیخود شدم از غمزه آن تیر و کمان مست یک نفخه وزد گر ز سر کاکل مشکین فی الفور شود خسرو خاقان و کیان مست در صومعه و مسجد و میخانه ندیدم زهاد و عباد و همه رندان زمان مست خواهی که سلامت روی از کوچه عشاق آهسته رو اینجاست لبس شیر ژیان مست ای بخیر این جایه ادب باش که بسیار بی پا و سر افتاده قلند صفتان مست زان باده که در میکده عشق مهیاست یکجرعه بنوشم بخدا هم بخنان مست در خواب عدم رفته نه از خود خبرم بود بیدار مرا کرد وزان خواب گران مست ای قادرمست