Page 54

۲۱ صبح امید من از مهر و مه عارض تو گونه بوی و لبت شام زحل برده مرا زلف مشکین خم اندر خم آن شک بتان گردنم بسته بزنجیر و بسبل برده مرا آنچه مدبر رعایات از سختیت سفله پرور شده ایام و خجل برده مرا می سوزد از فراق دل و جان و تن جدا می نالد از نفاق زبان و دهن جدا شد موسم فراق و هزاران دریغ و درد گل میشود ز بلبل شیرین سخن جدا سیلاب غم چو خانه عشرت بباد داد یعقوب شد ز یوسف گل پیرهن جدا طبع خبیث چرخ عجب سفله پرورست از زال شد شریف و عزیز از وطن جدا گردون که کار وی همه جور و ستم بود در دشت کربلاست حسین از حسن جدا از فرط اشتیاق می ناب و سوز عشق منصور گفت انا لحق و دار و رسن جدا کردند چاک پیرهن خویش از فراق افتاده اند بکنج لحد مرد و زن جدا در هر طرف غریو جدائیست وای وای شیرین جدا ز حسرت او کوهکن جدا با دختران و زرد شد اوراق گل بیا ریحان و سنبل و سمن و نسترن جدا قمری و عندلیب زمهجوری وصال از ناله و فغان شده در هر چمن جدا در دهر هر که رسم جدائی بنا نمود بادا بدار لغفت سرش از بدن جدا