Page 379

۳۴۶ مادر مسکین خودرا نور چشم قوت دل خاندان محترم بارک را ازو نام ونشان لعل شکرخای او بردگرو از صفهند نرگس شهلای اوازبهر دلها جانستان هدیه لعل لبش ملک بدخشان و یمن صد هزاران واله وشیداش از پیروجوا دادازجور فلک بیداد ازظلم سپهر قد سروش بوقت اعتدال آمد خزان رفت از دار فنا در موسم عیش و طرب ارغوان باغ رخسارش چو زعفران جان شیرین باخت اندر خدمت محمود شاه مادر بدبخت او را خانه شد شهر زنان فیض طلب جان شیرین بسلطان گزرشاه مادرش رادیده دو چارست بگاه انتظار ستمدیده روزگار عاشیه ز دست فلک سنگسار عاشیه نیاسوده اندر جهان یکنفس جگر ریش و دل پاره پار عاشیه چو ساقی دوران باو است ندیم زخمر محبت خمار عاشیه بود در ره گلرخ لب شکر شب و روز در انتظار عاشیه زگلزار حسن رخ فیض طلب جدا مانده فصل بهار عاشیه با فسوس و آه و بشور و فغان چو بلبل بلیل و نهار عاشیه چو اوراق گل صحبت دوستان پریشان شد و تار تار عاشیه بندچون