Page 357

۳۳۴ دلی پر حسرت الی رستخیز شدش خانه عیش زیروز بر زدار فنا سوی دار البقا گرفته رکاب بشیر و شبر زسر تا قدم مادش همچو شمع بشد محو و غرقست بخون جگر اها فلک راکنی سرنگون ربودم چسان تاج عزت بسر ندانم بدرگاه رب العباد چرا دعوتم راست نامد اثر بدی خانه سال او بیست و پنج که چون برق کرد رخش عمرش گذر ز هجرت بد الف و صد و سی و هفت ۱۳۲۷ چوزد غوطه در موج خون بخبر نماند بخزوات ایزد کسی صبوری گزین قصه کن مختصر کند عایشه از فراق پسر بدست ندم خاک عالم بسر قطعه تو بچی باشی هیچ ایامی غیر سلطان نرفته عایشه فیض طلب را کجا فرستادی که نکردی زاول اندیشه ناقص العقل این چکاری بود جگرت از فراق شد ریشه همچو فرهاد جهه شیرینت چون زدی تیغ بفرق خود تیشه آبحیوان ز کفت شد تا فسور فلکت سنگ زد چو بر شیشه باشی خانم