Page 355

۳۲۲ پرسید چند نکته زارباب معرفت منت خدایرا که سوالم جواب شد مثنوی بدین شکار همایون که کرد مرا از فراقش جگر خون که کرد هر آنکس که گر دست شکار هما گرفتار بادا محنت رها فی الشکایت تعجب از چنین سلطان بیغور که عالیجاه کرده باغیان را بناکوره بطعن رقیبان دما دم میگدازد مخلصان را بستم گاو خر پامال کردند خرابه خانه شهر زنان را عد و ممتاز و هم مخلص گدازند تقرب نیست هرگز دوستان را بخون سینه یک دانه من چسان پرور د گرد دشمنان را نمی ترسد ز آه این جگرسوز نمود از سهو خوف مستعان را نمک پاشد جراحات دلم را بلرز آرد زمین و آسمان را ندارد عدل و انصاف و مروت نکرده غور این بیخانمان را کند طغیان چو موج بحر بلیم گذر نبود از و پیر و جوان را شهنشاه بلند اختر مدامیم بکن حاصل دعای بیکان را فانی و بے ؟