Page 345

۳۱۲ فتادم در محیط بیکرانه مددیا شاه مردان گیر دستم رباعی بدون از ذات پاکت یا الهی به مخلوقم مبادا اشنایی اغثنی یا غیاث المستغیثین تو خود میساز از کچه گاهی رباعی بمن سلطان یمنیت عطا کرد خلاصم از همه جور و جفا کرد گشاده باب رحمت را برویم شب تار مرا صبح ضیا کرد رباعی روزیکه کوس عشق برافلاک میزدند صوتش بنام مردم بیباک میزدند پیرامن صبوری خوی بیدلان شوق رقصیده تا بدامن خود چاک میزدند رباعی داغ هجران بدلم زاتش جانسوز بماند زخم ناصور من از تیر جگر دوز بماند گل برفت از نظرم خار چشمم جا کرد شاخ شمشاد شکست و کنده نیم سوز بماند رباعی عارض مهرو ماه را قربان خط مشک سیاه را قربان زلف پرپین