Page 337

۳۰۴ از فرقت همچو ابر نیسان در و گهر از دو دیده بارم رباعی بحر کرم بجوش شد و بنده سایل هر چند مذنب است الطاف مایل ظنی که کرده بین ابلیس بد سرشت سلطان من غنی سخنهای تو باطل رباعی بلبل ز فراق وصل گل می نالد مخمور می از برای مل می نالد دنیا بغمم گذشت عقبی چه بود عایشه برای خزو کل می نالد رباعی آنکه او را نیست همتائی ملک اشتقاق خو قادر بیچون بدآرند بهر دو زن هست امیدم بدان حی قدیم طرا از عنایت گوشه چشمی کشاید سوی من رباعی خانه عیش مرا چرخ فلک ویرانه ساخت بزم ایام شبابم را عجب غمخانه ساخت طایر هجران نگر چون حمله آورد ببرم عقل و هوشم را ربود از خودم بیگانه ساخت رباعی هنگام سحر گل بچمن خیمه زند بلبل بفغان و نسترن خیمه زند من دیوانه کنم