Page 321

عشرت از گلشن این دار ندیدم هرگز زین چمن یک گل بی‌خار نچیدم هرگز گردش چرخ سراسر همه جورست و جفا زین ستم پیشه ندیدست احدی مهر و وفا هر کجا سرو قد سبز قبائی گذرد دیده اندر عقبش قبله نمائی گذرد التفاتش بنود بر من بیدل چکنم آه ازین قصه و افسانه مشکل چکنم عالمی زیر نگین هچو سلیمان دارد او چه پروای من بی‌سر و سامان دارد کوه اگر مرچه بلندست برش پست‌بیست چون نداری بتسخیر من خسته نظر سوختم شمع صفت من زغمت تا بکی تا بکی نیست ترا ایصنما خوف خدا آه سرد از دل پر درد خبری آرد دیده سیلاب ز خوناب جگر می‌آرد داد از دست فلک وای ز بیدادی او بجز از درد و الم نیست دگر شادی او من ز دست ستم چرخ بجان آمدم بلبل آسا ز جفایش بفغان آمدم لشکر حسن بتان کشور دل کرد خراب نیست بیدادی شان در عدد و حدّ حساب آشکارا و نهان شیفته روی توام بسته سلسله سنبل گیسوی توام مجلس عیش و طرب جمله مهیا داری با رقیبان همه شب ذوق و تماشا داری نیست بر من نظرت شوخ خفاکیشه چرا میکند چنگ جفایت جگرم ریشه چرا عمر اندر سر سودای نگار آخر شد دیده بکشودم و ایام بهار آخر شد ایمدین؟