Page 313

۲۸۰ سراسر بود کار گردون بس بنام جهان افرین کوش و بس مخمس در رهت افتاده چون خاکم نظر کن ای گشته ما را بخون تر میکنی سر تا قدم گر جدا سازی ستمگر بند بندم چون قلم هر زمان شرح جفاهای تو خواهد زد رقم بیجا با سوختی در نار هجرام لاجرم همچو شمع از فرق تا پا از فراقت سوختم همچو لیلی جامه بر تن از ملامت دوختم قیس اسا درس عشقت روز و شب اموختم چهره خود را بخوناب جگر اندوختم بیمروت تا بکی داری روا بر ما ستم دل بدستتم بود میگشتم بگرد کویتو از نسیم صبحدم روزی شنیدم بویتو عقل و هوشم برده از سر غمزه جادوی تو کی بود اندم که بینم افتاب رویتو تا بکی پنهان کنی رخ پرده بردار ازان بیجمالت بوستان عیش را نظاره نیست شهره شهرم بمهرت جز شکیبم چاره نیست چون کنم صبر و قراری در دل اماره نیست غیر بد عهدی رسوم عالم مکاره نیست از سحاب چرخ بر فن تب ببارد مبدام جامه بر تن چاک دایم همچو مستان میروم ساغری بر کف سوی گلستان میروم