Page 307

۲۷۴ شوخ بالا شجری دل حبری عربده جو عایشه داعیه اوست خفا و علنی ای رشک بتان تو از کجائی دل برده و رخ نمی نمائی ای قاتل صد هزار بیدل حاصل چه زخون بیگنهای زین بیش مدار انتظارم هر چند که بکشتنم رضائی بیمار و ضعیف و مستمندم یاقوت لبت بود شفائی گلدسته باغ کامرانی خورشید جبین و مه لقائی عایشه فقیر و ناتوانست ذوالجود و عطا و هم سخائی چهره گلنار را چون از صمیم افروختی پیش شمع عارضت پروانه وارم سوختی گشته ام رسوای عشقت هیچ ذوق عاشقان همچو قیس جامه برتن از ملامت دوختی شعله زد چون نار شوقت بیحجاب الامن در میان دیگ دل آتش محبت پوختی عایشه بلبل صفت از هجر وصل گلرخان این قدر گفتار بسیار از کجا آموختی چو مجنون شهرۂ شهرم تو کردی گرفتار غم دہر تو کردی