Page 277

۲۴۴ چو بزم عیش را کردند مهیا ز زهر قتا لم کردند نواله شنو بلبل بباغ حسن خوبان بوصف گل همیخواندر ساله بمقر خانه میثاق دادند بمهر خوبرویانم قباله چو گل بنشست تخت کامرانی صراحی کرد تعظیم پیاله با غو عقد بندش زود سازی که هستش دختر رزبنت خاله بیار آمد چو گلزار شبابم خزان تاراج کرد فی الفور حاله جراحات دلم مرهم پذیر ست مگر لطف تو ساز د استماله ز هجر نرگس چشم سیاهت مرا داغست بر دل همچو لاله ببار عایشه از ابر ندامت بارض رخ سرشک هر دم چو ژاله نگار نازنین ماه یگا نه دلم بردی بصد مکر و ترانه فگند اندر میان موج نارم کشید چون تتش عشقت زبانه بو د زلفت تو دام و دانه خالت گرفتارم نمود آندام و دانه خراشیدی دلم را ای پریرخ نمودی جعد پر خم را چو شانه کمان ابر و بدل رحمی نداری بتیر غمزه ام کردی نشانه مردم.