Page 274

٢٣١ بت ناز پرور من بعجب ادانشسته بدو چشم چون غزال ختن و ختانشسته بکمان ابروانش چوخدنگ غمزه پنهان بکمین صید دلها بشکار جانشسته چوجمال دلربایش بجهان ندید چشمی بنظاره اش خلایق علن وخفانشسته بکند زلف مشکین دل عالمی اسیر بهر حلقه صد هزاران شده مبتلانشسته شجری چو قد سروش بچمن دگرنروید صنمی فرشته خوئی بت دلربا نشسته بنگارخانه چین نبود بدین شمایل بچه حشمت و تسلط بجهان نما نشسته بمیان بزم خوبان بود او چو ماه تابان همه گرد آن سمنبر چو ستارها نشسته دل عالمی ربوده بفریب یک نگاهی صنمی لطیف رعنا دربی بهانشسته چکنم چه چاره سازم ز جفای ستمگر که زخون عاشقانش ببرحنانشسته همه شب بانتظارم زفراق آن پریوش بحوالی دو چشم بت دلربا نشسته چو بصومعه رسیدم همه زاهدان خرد بین بقمارخانه رفتم همه پارسا نشسته شب و روز بیقرارم نه خور ونه خواب دارم دل عایشه چو جغد بخرابها نشسته موی سفید و روی سیاهم چه فایده سرتا قدم غریق گنا هم چه فایده عمر عزیز خویش تلف کرده ام عبث من بعد ازین ندامت و هم چه فایده