Page 258

۲۲۰ عنایت عنایت از تو جوید ازین جهت خود مرا خبر کن بیا بجانب بستان نظاره گل کن فراز قصر عشرت زشاخ سنبل کن دماغ شوق معطر کن از نسیم سحر تو فرح گوش خود را ز صوت بلبل کن بتار گلشن حسنت بده بگل زیبی بنقشه زار چین راز جعد کاکل کن بگو بساقی گل چهره کنی پیشه بشیوه حسنت جام زر پر ازل کن چو در ریاض خرامی بشادی رخ گل گرت زخار جفای رسد تحمل کن ازان می که بود در صراحی شامی پیاله پر کن و مسموع صیت غلغل کن هزار جان عزیزت بیدگر عشوه فدای نام علی شهر سوار دلدل کن بکوه و دشت بیابان روم زابی خوی زآب دیده کنم کوه و دشت را جیحون زشوق گلرخ لیلی وشی پری پیکر دریده جامه بتن از فراق چون مجنون بدام زلف بت پر جفا گرفتارم زحلقه ستمش کی توان شدن بیرون چگویم و چکنم نیست چاره و سیم بجان رسید ام از دست کیش دگرون بیار باده که ایام اعتدال رسید نمانده در دل من طاقت و قرار و سکون