Page 246

۲۱۳ با تو بصحراے عدم حاشیه از شجر خشک ثمر خورده ام کی باشد انزمان که صنم هجرطی کنم رشک بتان که ثانی او در زمانه نیست هر که که یاد آورم از فرقت حبیب یادم نمیکند و ز یادم نمیرود عمرم گذشت گرچه نیا مدبهم بکف ساقی بیار باده که ایام عشرتست جانم بلب رسیده و بیزارم از وطن اوقات خویش صرف صراحی و می کنم عشقش بجان خریده ام و ترک کی کنم گوش خرد بناله جان سوز نی کنم از بخت خود شکایت و از دست وی کنم جانرا فدای ساقی فرخنده پی کنم بیخود شویم ترک زمیجل کشی کنم خواهم که عزم قافله روم ری کنم بیگانه گشته عایش مجنون صفت ز خویش کی بر در اشناسد و پروای وی کنم ساقیا بهار آمد جام می مهیا کن چهره ارغوانی کن عشوه تا توانی کن بیخود از خودم کردی جان دل ببردی قصد جان کنی تاکی رخ نهان کنی تاکی از شراب روحانی طبع را مصفا کن ترک کامرانی کن شکر بیریا کن دل برون کن از حجم خویش را در حل کن عقل و هوشم از سر رفت چهره را هویدا کن