Page 240

۲۰۷ بسمل شدم از تیر نگاه تو ستمگر ممنون جفا تا بتو ای سرو روانم خون شد دلم از حسرت ای خرمن خوبان دایم زخجالت نعره زنان جان بدرانم بلبل صفت از فرقت ای مهوش گلرخ مدهوش و سراسیمه و در شور و فغانم فهم وخرد وعقل بکلی شده زایل من بیتو دمی صبر و قراری نتوانم تا از تو جدا گشته‌ام ای همدم وهمراز شب تا بسحر ناله بافلاک رسانم ملک دلم از لشکر حسنت شده تاراج من بندہ حکم تو شهنشاہ جهانم میسوزم ومیسازم و هر روز جدائی نیسان صفت از دیدہ خونش فشانم عضو هم چو رصاص از غم وصل گدازد من عاشق دیدار تو پیدا و نهانم اوصاف جمیلت نتوان گفت بتقرير ہر مو ببدن گر بشود تیغ زبانم مستار می توحید شد عایشه در دوران اینست هم از دولت آن پیر مغانم حیران جمال یار خویشیم مفتون وصال یار خویشیم محبوس کمند زلف یارم مجنون عذار یار خویشیم روزم بنظر چوشب بپوشد آشفته روزگار خویشیم طاقت بجگر نمانده ما را هم سینه فگار یار خویشیم