Page 239

۲۰۶ مراکه خلدبرین استانه تو بود جدا ز روضه رضوان فتاده ام چکنم ندانم از چه سبب بافت بکین ایام غریب و بیسر و سامان فتاده ام چکنم زضعف طالع سرگشته چند شکوه کنم میان آتش هجران فتاده ام چکنم گرفت عایشه را چون نقطه فلک بمیان مدام زلف پریشان فتاده ام چکنم آمرزش خویش از خدا میطلبم از پادشه هر دو سرا میطلبم هر چند که گناه من ز حد افزونست از قادر کبریا عطا میطلبم من عاصیم و مقام خود را بجنان از حرمت شاه انبیا میطلبم رنجور منم توئی طبیب حاذق درد دل خویشرا دوا میطلبم ما را بهشت و دوزخت کاری نیست از فایض فیض تو لقا میطلبم عایشه بجز درت بجای نروم ایمان سلامت و حیا میطلبم من بسته زنجیر سر زلف بتانم آشفته و سرگشته و رسوای جهانم شرح غم و هجر تو نخی برقمها مجنون صفت از دست بشد صبر و توانم عمرم بتمنای تو بگذشت چکنم ولی بیخود ز خودم نیست دگر تاب و توانم