Page 219

۱۸۶ خلق مینالد از جفای رقیب من زجور نگار میگریم سوخت عالیه دست هجران در ره انتظار میگریم ای صنم از عشق تو خود را قلندر ساختم همچو ابراهیم ادهم ترک افسر ساختم همچو شمع از فرق تا پا میگدازم دمبدم خویش را در آتش هجرت سمندر ساختم از فراق وصلت ای رشک بستان آذری چهره خود را بخون دل مخمر ساختم ای سراپا ناز و تمکین شیشه خوی گل من ترا اندر رواق دیده منظر ساختم شمع رخسار تو چون افروخت ای منی منیر خویشرا پروانه شوقت سمنبر ساختم دوش چون رفتم بخواب اندر گلستان رخت روح را از گلشن رویت معطر ساختم ای ستمگر بیش ازین مپسند ما را انتظار من بیاد عارضت دل را منور ساختم دل بمهر خوبرویان بستن است فکر غلط حیف عمر خود تلف چون کبک کوهسار ساختم در رهت افتاده چون خاکم نداری التفات جامه لطفت قبای صبر در بر ساختم خاکسار عشقت هستم گلرخی سیمین بدن از ستمهای تو ترک زیب و زیور ساختم عالیه با گلعذاران آشنا گشتی چرا خاطر خود را ز بیعقلی مکدر ساختم