Page 206

۱۷۳ تیغ ابرو تو دارد قصد جان بیدلان سینه پیش ناوک مژگان هی سازم سپر نازنینی گل رخی شکر لب شیرین سخن عارض زیبا تو بر مهر و مه دارد فخر چون پری سر تا قدم از عیب باشی مبرء گوهر یکدانه مانند تو نبود در صدف عندلیب و بلبل و قمری بصبح بوستان وصف گلزار رخت گویند اندر هر شجر روز و شب مستغرقم در بحر هجرت ای صنم چو نکنم واحسرتا بر باد شد عیش و ثمر قید دام حیرتم هرگز نیابی رها بسته گرد بیدلان چون فوج مژگان صف بصفت تا شدم مجنون صفت دیوانه ای لیلی وشی گشته‌ام رسوای عشقت ای سمنبر همچو دف شکوه از بخت بد خود تا بکی گردان چرخ عالی جوید مدد از همت شاه نجف صبح است ساقیا سوی بستان بود لطیف جوش و خروش بلبل خوشخوان بود لطیف گل در چمن شکفته وزد چون نسیم صبح زلف نگار نیز پریشان بود لطیف نرگس پیاله دار و محبان در تظراً نسرین بحیلو سنبل و ریحان بود لطیف مینوش با حبیب و غنیمت شمر دمی کین پنجرو صحبت یاران بود لطیف در عیش کوش که بودت فکر و عقل و هوش بزم نشاط باده پرستان بود لطیف در صحن باغ باده ناب و پری وشی اندر کنار سرو خرامان بود لطیف