Page 181

١٤٨ صبو کن صبو کن صبوری که ایوب از صبوری یافت مقدار جفای دوست را عین عطا دان که گل بیخار نبود گنج بیسار گلستان جهان هر چند که زیباست خزان ست عاقبت این طبع و گلزار بقاى عمر و دولت با دوام است نماند زین دو آخر هیچ آثار اگر صد سال مانی در زمانی همی باید ترا رفتن ازین دار گرفته ساقی دوران پیاله بباید خور دانین می مست و هشیار قلوب المومنين عرش الهی ست عزیزاً تا توانی دل بدست آر حذر کن از درون سینه ریش که دل خالی نمی باشد ز اسرار متاع جودت هر چند عالیست بجز خالق نمیباشد خریدار شد عایشه مقامش بیت الاحزان بنا این خانه را چون کرده معمار چون تو رفتی از برم ای شام هجرم سحر چشم امید مرا نبود ضیار در بصر بی وصالت در نظر گل همچو خار آید مرا گلشن گردون نماید همچو آتش در نظر چون بصیاد ازل دام شقت مبتلا شد مرغ دل شد مبتلا در حلقه خوف و خطر شد تبه کشتی مرا اندر محیط بیکران غرق بحر بی سرو پایم نمی یابم گذر ایچنین