Page 175

۱۴۲ ای عزیز از فراق وصل جانان غم مخور دولت دیدار باز آید بسامان غم مخور اگر بگرداب غم افتادی بحق نامراددار ید قدرت میکشد زین موج طوفان غم مخور گرشدی محبوس اندر ظلمت به پاتی خسته خاور رسد خاطر مرنجان غم مخور گر خشکی توقع دار خواهی سبز شد ابر رحمت نیز خواهد کرد باران غم مخور چون بخاک تیره یکسانی مشو نومیدار کی نظر سازد گدای را چو سلطان غم مخور گردش گردون ندارد اعتمادی هوشدار منتظر میباش بر امید رحمان غم مخور گر بود هر چند بلیات زمین و آسمان نام حق میخوان و از آفات دوران غم مخور شیوه گیتی بجز جور و ستم نبود دگر چون مدد کارست عبد شاه خراسان غم مخور برسرت گرتیغ بارد از جفای روزگار فتح و نصرت میرسد از شاه مردان غم مخور دیو ملعون ارنگون گردد مباش الله کین خاتم و حشمت میرسد زودی سلیمان غم مخور عنقریبت شام هجرانت شود صبح وصال مژده یوسف رسد ای پیر کنعان غم مخور گر تو هستی ساکن تخانه و دیرمغان مغفرت خلعت دهد غفار عصری غم مخور چند نالی بلبل بیدل بهجر وصل گل این خزان آخر شود روزی گلستان غم مخور صرف شد عمر عزیزت گرباندوه وفراق عاقبت بذلت شود الطاف سبحان غم مخور راه گم کرده دروادی حیرت لیک حافظ و ناصر تر است مرد قران غم مخور سانع توفیق