Page 153

۱۲۰ چون پرتو حسنت بدرخشید بعالم وز خواب عدم خلق سرآسیمه ستند در کشور جان خطبه بنام تو بخواند بر صفحه دل دفتر عشق تو نوشتند دهقان فلک کرد چو بشیاد زراعت در ملک بدن تخم تمنای تو کشتند عایشه گناه توز حد گرچه فزونت لله لله که در توبه نه بستند دیدی که فلک با من برگشته چه کار کرد شوال صفت از غم انگشت نما کرد چون بلبل شوریده بدم در چمن دهر هنگام شباب از گل رخسار جدا کرد از هجر پریشان چو سر زلف بتانم خون دلم از دیده چو سیلاب رها کرد ایدوست ندانم که چنان عاقبت کار محبوب چشم بر من قبله نما کرد یا رب چه سبب بود که دوران جفاکیش پیراهن صبرم ببر خویش قبا کرد خون شد جگرم وصل توام مرهم ریش است عایشه بامید کرم ترک دعا کرد گلعذاری که نه پروای دل و دین دارد صد هزاران چو منی بنده مسکین دارد بزم آراسته شد جمع محبان حاضر یارب این شوخ پسر دل بکدامین دارد مهوشی لاله عذاری که سرا پا نازست سنبل پرشکنش بوی ریاحین دارد مولانا