Page 117

۸۴ که دین است چنین صنع عجایب را بگر دماه وطن گاه سنبل تر شد هر آنکه کشته تیر نگاه او گردید نه شبهه ایست که آنکس شهید اکبر شد هزار جان گرامی فدای آن عارض بیک لطافت او عالمی مسخر شد بخنده چون بکشائی لبانی سراظهار گلاب از خجلت بخوی خود تر شد مسیح بنده لعل گهر فشان تو باد تراکه یوسف مصری غلام چاکر شد چو حبت تو بگزیدم همیشه خوشحالم هزار شکر که این دولتم میسر شد گر این نداشنوم سر رسد بافلاکم که عایشه سک کوی شفیع محشر شد سحر از بوستان جیبی صال یار می آید سمند در تماشای گل و گلزار می آید گروهی سر از وحدت بی ره غفلت ند درین حیرت یکی مست یکی هشیار می‌آید دوگیسوی معنبر چون سواد لیلة القدرت ز هجرش از دو چشم اشک گوهر بار می آید نوید وصل جانان طایر فرخنده پی آورد که آن سلطان حسن شیخ شیرین کار می‌آید ابوبکر و عمر عثمان علی هستند و مردان ز قاف تا قاف و قیران پا بوس این چار می آید ز باد آب بشنو نعره‌های بی تحاشا را زبان گویا به مدح حیدر کرار می آید اگر من خنده بگذاری شونومید عایشه ترا فیض از جناب احمد مختار می آید