Page 115

۸۲ عایشه زمین شاهد دین تیری که ش ز شست آمد ساقی وحدت چو می اندرخم وحدت شارب مستانه را فارغ ز ننگ بند همچو قمری طوق بر گردن فکنده بنده وا خود بود مختار گر میخواندم ور رد کند ساقیا مخمور عشقم لطف باش چره زان می گلگون بیکدم از خودم خودکن بلبلان اندر چمن مستند و جان اندری بو ز جام همدم مست از می سرمدکندی فصل گل آمد بجوش عندلیبان سرخو نوعروسان چمن وصف رخ احمد کند با فریب رنگ بویی می پرتوان شد غره پیر دوران خویشرا چون بچه امرد کند مجرمم هر چند لین همت پیر مغان چشم دارم بر در میخانه ام مرقد کند عایشه چون آه دود آلود از دل کشر جامه کروبیان عرش را اسود صبحدم مرغ چمن بوستان یاد کرد کین چنین کی ای چرخ فلک بنیاد کرد جز خرابی عادت این بوفا نبود دگر افسر و تخت سلیمانر احسان باد دوش مینالید بلبل در سحری گفت این کی تواند از وصل گل اور خاطر خود شادرد سینه ام سنگ ملامت شد نمیدانم چرا ناختم شد تیشه کنداشته چون با دکرد م تودارم