Page 115

۱۱۳ (۲۲۰) در باب فقرۀ فرمان جناب مدعی علیه هذا از اصل مقصد عدول وحرف را لباس پوشانیده میخواهد دفاع خلاف واقع کند ، فرمان میگوید که نظربندی شما هم بقرار خواهش شما بود و حال که ارادۀ خانۀ خود را کرده اید بروید مدعی علیه هذا میگوید که « سید حسین مرا بادیگر نفری غیر مهذبانه محبوس کرده بود بمشورۀ همگنان بذریعۀ عبد الرحمن خان پسر ملك داد محمد احوال دادیم که بطور مهذبانه در ارگ الی زمان حصول اطمینان تان نگهداشته شویم از لفظ نظربندی شما بقرار خواهش شما تذکار این جمله است » من مدعی علیه ادعا میکنم که وقوع این جمله بعد از ان شده که سید حسین شما را محبوس کرده بود و محبوس بودید اگر قبل از گرفتاری که شما را سید حسین محبوس نکرده بود باهم مشورت کرده می بودید که درصورت رهائی کدام روز از دست شان اذیت میشویم وشما این پیغام را میکردید و باز چنین فرامین بهر کدام شمایان میرسید حال جای اشتباه نبود زمانیکه شما در عین محبوسی همچه پیغام نموده باشید مضمون فرمان مصدق آن شده نمیتواند بلکه شهادت میدهد که گرفتاری شما بدست سید حسین برضای شما بود بدلائلی که درج اصل دعوای ست (۱) ومویدات آن بقرار آتی میباشد . اول : اگر این گفتۀ مدعی علیۀ هذا درست می بود باید همچه فرمان متحد المآل در رهائی باقی محبوسینکه بجمعیت او بودند اسمی هرکدام میرسید ، چرا اسمی هیچ کدام همچه فرمان نشده ؟ تخصیص مدعی علیۀ هذا درین تعمیم ازچه رهگذر است ؟ دوم : شاهد این فرمان میرزا قطب الدین خان ساکن چهار آسیاب میباشد (۲) که در نزد میرزا غلام قادر سرمنشی سید حسین کاغذ حبیب الله را (۱) ملاحظه شود فقرۀ [ ١٨٤ ] (۲) میرزای مذکور در ریاست حاضر وتصدیق حصۀ دوم فقرۀ ۲۲۰ را نمود !