Page 208

شماره (٥ ٦٠) ٢٩ جلد و سال اول از زیرش امطار بستوه می آمدم و کاهی هم کفران مینمودم اکنون ندامت میکشم و تمنی میکنم : کاشکی در وطن میبودم . در انجا اگر صواعق ؛ خرمن هستی مرا هم می سوخت عین سعادت من میبود؛ مگر چه فایده ؟! شما که در وطن ، درین مأمن سعادت خود متمکن اید ؛ بمقابل همه شدائد آن پایدارے کنید و از هیچ گونه تکلیف افسرده نشوید ؛ ورنه فرزند خلف وطن نیستید و از جانب آن مادر مهربان عاقید ! (فوسیون) آن مرد نامی یونان ، زمانی که بر خلاف انصاف بمقابل فدویت ہاے خلوصیت کارانہ که در وطن نموده بود ؛ محکوم باعدام و نوشیدن زهر شده، کاسه زهر «شوکران» را بلب و فامیا[؟] خود آشنا نموده بود؛ بفرزند خود این آخرین کلمات خود را تلقین مینمود : «فرزند من! آخرین یاد داشت ، و یگانه وصیت من بتو این است که با ما[؟]