Page image — the source of record
Machine transcription
۶۲
وقتیکه من زبان خود را کشیدم از زیر زنخ بمشت
زد که تمام دندانم در زبان گور رفت آخر من زندگی
خود را چه طور کنم بلا د پسر کاشکی از مادر پیدا نمیشدم
گلاب فغان برآورد که وای وای گوشم، دائی شور
کرد که بیگم صاحبه دختر مرا غیر حق به چوب زده که بازوی
او مانند بادنجان کبود گشته انده از آشپز خانه دیگر
جاریه نعره کرد که بی بی گل را منع کنید که در دیگچه خاک
می اندازد. بیزار ازین نوکری مساله را چپه کرده
حالانان خواهید خواست خداوندا تو به شاه زمانی
بیگم آواز داد که حسنا اینجا بیا آواز خاله را شناخته
حسنا آمد لاکن نه سلام نه دعا دست و پا تمام بگل
آلوده در گردن خاله خود از ناز انداخت و در بغل
او نشست، خاله روی او را ماچ کرده برایش
گفت که حسنا خیلی شوخ شده آخر حالا جوان شد
اینقدر شوخی تاکی، حسن آرا گفت سنبل پدر لعنت شنگاً
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.