Page 95

۹۰ تو گوئی بر لب آبقا نشسته سیندرا بجاروب مژه خاک در اندلبر بارفتم جو نقش با صد حسرت بکویش از و قا رفتم زمن منع رو در دابید ایعزیزان گردس رفتم دوپستانش زچاک پیرہن دیدم بلکا دختم تماشا کن که سر و ناز باز آورده نمو را کرا در کشور خوبی شهنشاهست من دانی بدستم بود نقد جان دل کردم فدای او بچشم و ابرویش دیدم دلم شد مبتلای او رسیده گوشه ابر و چشم سرمه سای او که پنداری کمانداریست در دنبال آهو را جفا هر چند برمن کر افزون من وفا کردم سراپا خویش را در ابعشقش مبتلا کردم زمن چوفس میری که من صنف او را کرم رخ چون موچون کل معاذالله خطا کردم ندارد چنین بوی ندارد گل چنین بو را نقاب از تاز بالا کرده کر بنماید او رو را مه از گردون فتد مینداگر انطاق ابرو را کنون ای رحمت بکن بخن عنبرین مو را میان خوبرویان سربلندی میرسد او را که دارد چون من سعدی بیسی باران نام اورا