Page 85

۸۰ گر نپرسی زخسته تو گاهی گاهی چه شود گر نوازی بنگاهی گاهی گر بخون ریختن من نکشی تیغ زنا میروت بکشا چشم سیاهی گاهی دل سچاه ذقن افتاده نگارا زکرم دستگیرش که فتاده است بچاهی گاهی حشمت ماه و شان کر شکنی اینه حسن بشکن از ناز و ادا طرف کلاهی گاهی خاک ره کشته‌ام ای شوخ که بوسم قدمت چه شود گر گذری زین راهی گاهی چون بافتادگیم دید سر زلف تو گفت همین از سینه تو بهر شب بکش آهی گاهی رحمت پرده خور همچو کتان چاک زدام شوخ من کر بنماید رخ ماهی گاهی چو قمری ناله‌ها دارم زیاد سرو آزاد باین آهنگ سازم شاد هر دم طبع ناشا بخاک و خون چو بسمل میطپم عمریست ای یاران زبیداد جفا پرورده خویم جلادی ندارد یک سر مو رحم بیباکیکه من دارم ببیرحمی مگر دادش سبق هر دم اوستاد دل از کف برده تا لیلی و شش شیرین لبی از من بصحرا همچو مجنونم بکوه عشق فریادی بفکر جام گلگون و می شاهد نمیباشم مراد ریشه دل جلوه‌ها دارد پریزادی ۲