Page 60

۵۵ نیست گر خال زار عاشق ای نگار سرزند از سینه‌اش هر لحظه اهی آتشین وه که از دوری بیاد خال آن رخسار گل داغ دارد در دل خود لاله صحرا نشین هرکجا خوانند شعر دلکشت ای حرمتا هر کسی گوید ترا از جان و دل صد آفرین غزل چار در چهار چو شمع دارم بر خویشتن بجانم ای نازنین آبی بلب داغی بدل سوزی بتن را آتشین تا برقع افکندی زرو ایجا د کلشن و هوشم ز سر صرتم ز دل جانم ز تن رف حقل ودین تا چند ای نامهربان برغم دشمن میکنی صبحم ز ظهرم ستم عصرم غمین شامم حزین روزش ان شرم رخت کر دیا ان صنم در شیشه می کل در چمن در خاک هم در زمین لعل جانخبش ترا هردم تصور میکنم آید تا تک شکر کان نمک ناب انگبین از بخت نافرجام من هر جاکه باشد شیوه در یاب سراب چشم فر از روزم شب غمگین مسکین رحمت بت خود رایرانگر که با ما میکند لطفش خفا رحمش ستم احسان تظلم قهر کین ای مه جبین فکندی تو تا زلف چین بر چین شد چین ب چین سرمه من زلف تو خود امین