Page 43

۳۸ کز گلشن بگذر و بنخند گیسو دار رو یکطرف گل میکشد خجلت صبا یکطرف برد نقد عقل و هوشم را ز کف چشم لدش کرتا ناز و ادا آن یکطرف این یکطرف بھر پا انداز آن ناز آفرین بلبل باغ یکطرف آماده گل کرد دست نسرین یکطرف گریه دارد روز و شب بحال من پروانه سان یکطرف ابر بھاران شمع بالین یکطرف این جواب آن غزل جمرت که هاشم گفته بود یکطرف خالش بعضد زلف مشکین یکطرف کس نمیداند که من گردیده ام چون از فراق آه برلب داغ بردل دیده پرخون از فراق از سر شب تا سحر چون شمع دارم انقلاب جان در آتش میسوزد رنگ گلگون از فراق بشنواز من موج غم اکسیر دون ون چرخنا صبح در غم ظهر گریان شام مخزون از فراق در دل غمدیده مخزون زارم ناصحا طاقت صبر و شکیبا نیست اکنون از فراق گریه بر احوال زارم میکنند دوستان شمع مجلس ابر نیسان رود جیحون از فراق در غم شیرین لب لیلی قد عارض ایاز گاه محمودم گهی فرهاد و مجنون از فراق از فغان و ناله و آهم بحالم جمرت خلق نالان دھر حیران خسته گردون از فراق