Page 124

۳ حبیب حقت چون که جان فدای او شب معراج خوانده برحمت للعالمین او را ابوبکر و عمر عثمان و حیدر چار یار او محبتهم چار یاران سنّی رادایم باد یارا بعد حمد نعت مدح یاران اندکی بشنو که سازم با تو من بیت الغزل از فهم خود یارا بچندین تک میخواهم کنم تحریر گر خوا ملالت گر نیایدی برادر گوش کن یارا گر از اسلم پرسی بلبل ملک بدخشانم نباشد طوطی هند همچو من ای مرحمت کو یارا غزلیکه بلبل میسراید ای نهال نازک صحن گلستان حیا اندکی کن گوش این درد دلهای بلبلان را ای گدا رونق گلزار حسن گلرخان از قامتت گر ندانی دان کنون ای خسرو شاه گدا جلوه مستانه چون سر و سهی کن ای نگار تا که هر کس خاک راهت کشد چون توتیا آه جان سوز از درون سینه پر خون من سرزند هر لحظه گوید سوختی دل را چرا غنچه دل را گشایش نیست بی گلزار او چون تواند کرد کس رحمت درین سرای فنا تا چند کنی با من ای بی رحم جفا رحمی معنا کن بمن ای بی وفا یارا