Machine transcription
۱۰۴
کف پا را به برگ گل گذار آهسته آهسته
بحسن خویشتن بسیار مغروری ازان ترسم
که ناگه خط بر آید از کنار آهسته آهسته
امیدم این بود سید که جان در مقدمش بازم
به امیدش رسید امیدوار آهسته آهسته
(مخمس برغزل صایب)
ای مه من خانه زین جلوه گاه خود مکن
سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن
عالمی را روز محشر داد خواه خود مکن
آتش غیرت بجان نیکخواه خود مکن
تا توانی آشنائی با نگاه خود مکن
سرو با آن سرفرازی قامتت را چاکر است
باغ با آن رنگ و بو حسن ترا انشاگر است
محرم
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
