Page 678

جلد اول ۶۶۹ کتاب ادب القاضی ولا یعلم له وارث فباع القاضی داره یجوز ولو ظهر وارث بعد ذلک البیع ماض ولا ینقض (تکمله رد المحتار) واگر مردی مرد و معلوم نبود او را وارثی پس قاضی فروخت سرای او را رو است فروختن او و اگر ظاهر شد او را وارثی پس از فروختن آنسرای بیع نفر ومتا گفته صحیح ست نمی شکند رجل له علی رجل الف درهم جیاد فقضا زیوفاً وقال اقبلهان پچ یودها ففعل خروجو قال ابویوسف در ردهایفا انک مردسی بود که مراور ابه مردی دیگر هزار در همزه دین بود پس ادا در او درمهای ناسره و گفت او را که خرچ کن این درمها را اگر رواج یافت سف پس مد کن بر من پس صاحب دین خرچ کرد پس رواج کرده انشد گفته ست امام ابو یوس که رو است مراورارد کردن آن درمهای ناسره بر او از روی استحسان وهذا بخلاف ما لو اشتری شیئاً فوجده معيباً فاراد ان یرده فقال له البایع بعه فان لم یبع رده علی فعرضه علی البیع فلم بیعوه احد لم یرده (تکمله رد المحتار) و این مساله گذشته بخلاف آن مساله است که اگر شخصی خرید چیزیرا پس انچیز را عیبدار یاقت پس اراده کرد ر د کردن آنچیز عیب دار را بر فروشنده پس فروشنده گفت او را که بفروش آنچیز را پس اگر فروخته نشد پس رد کن آنرا بر من پس خرنده آن چیز را بفروختن پیش کرد پس نخرید او را هیچکس رد نکند خرنده آنرا بر فروشنده اذا قال المقر لسامع اقراره لا تشهد علی بسعه ان یشهد علیه الا اذا قال المقر له لا تشهد علیه بما اقر به لا یسعه ان يشهد فلو رجع المقر له فقال نهسئک لعذر وطلب منه الشهادة فقولان اشباه (تکمله رد المحتار) وقتی که اقرار کننده گفت بشنونده اقرار خود را که گواهی مده بر من رواست آن شنونده را که گواهی بدهد بر اقرار کننده مگرو و انیست در انوقت که بگوید آن شخصی که اقرار کرده شده است برای او که گواهی مده براو بانچیز یکه او اقرار کرده است بآن پس رو نیست