Page 653

جلد اول کتاب ادب القاضی ٦٢٠ ودیعة فلان ادفعها الى صاحبها او قال ادفعها الى لتكون عندی لفلان فدفع فضاعت فلوت الوديعة تضمين انتی اشباه و قولا ابی یوسف دور محمدرحمر الله در فتاوای قاضیخان ذکر شده است اینکه شخصی مالی نهاد نزد دیگری هزار درهم را بعد از ان گفت در حال غایب بودن انشخص با مانت گیرند و اینکه امر کردم فلانرا که قبض کند آن هزار درهم را که نزد فلانکس امانت است و حال آنکه آن فلان خبر نبود بودن خود امر کرده شده بقبض آن هزار درهم امانت و با وجود آن قبض کرد آنر ا به دادن آن امانت گیرنده مر او را و تلف شد آن هزار درهم نزد انشخص قبض کننده پس در اینصورت مالک آن هزار درهم باختیار است در ضامن گرفتن هر کدام از ان شخص قبض کننده و یا ان شخص دهنده که رضای او شود و اگر سپرده بود آن در هما را انشخص دهنده که خبر بود باذن مالک آن و حال آنکه انشخص قبض کننده خبر نبود باذن او پس تلف شدان مال نزد شخص قبض کننده در ینصورت تاوان نیست بر هیچکدام از ان هر دو زیرا که شخصی که نزد او امانت نهاده شده داده است آن در هما را با ذن مالک آن و اگر خبر نبود هیچکدام از انشخص قبض کننده و آن شخص دهنده بامر کردن و اجازه کردن مالک پس انشخص امر کرده شده گفت مرشخص امانت گیرنده را که بده مال امانت فلانرا بمن که میدهم آنرا بصاحب آن یا گفت که بده آنرا بمن تا که نزد من امانت باشد برای آن فلان پس آن گیرندوان امانت ابا و داد پس ضائع شد آن مال در ینصورت مر صاحب آن مال امانت را است ضامن گرفتن هر کدام از قبض کننده و دهنده در قول حضرت صاحبین رحمهما الله تعالی ثم اعلم ان الوصاية والوكالة يجتمعان ويفترقان فيفترقان في مسئلة الكتاب ولان الوصاية لا تقبل التخصيص زجير قال الوصلى رح مقایده فرق میان وصایت و وکالت در چند چیز است لیس