Page 635

جلد اول کتاب ادب القاضی شو صالحه فانه يقبل منه برهانه على الايفاء كما فى الخزانة (يعنى) بخلاف انكه اگر دعوی کند رسانیدن حق مدعی بعد از ان صلح کند با مدعی بیچیزی پس بدرستیکه قبول کرده میشود از و شاهدان او بررسانیدن حق مدعی اینچنین ذکر شده است در کتاب خزانة المفتین قوی مجموع النوازل ادعى عليه شيئا فاجاب قائلا اني آتي بالدفع فقيل هلى الايفاء او الابرا فقال على كليهما ليسمع قوله ان يعنى بان قال أوفيت البعض وابرأنى عن البعض او قال ابرانی عن الكل لكن لم انكر الابراء اوفيته (يعنى) در کتاب مجموع نوازل منار که شخصی دعوی کرد بر دیگری چیزی را پس مدعی علیه جواب گفت او را بحال انکه گوینده بود که می آورم دفع را پس گفته شد مر او را که آیا دفع میکنی برسانیدن حق مدعی یا به ابرا اکردن او پس مدعی علیه گفت که دفع می کنم دعوای مدعی را بهر دوی آن شنیده میشود دفع او اگر موفقت کرد میان آن دو قول خود باینطریق که گفت رسانیده ام بعض حق او را و ابراء کرده است برمی من از بعضی یا گفت که ابراء کرده بود برای من از تمامی حق خود لیکن وقتی که منکر شد از ابراء پس رسانیده حق او را با و ادعى على الاثر مائى درهم و انه استوفى مائة وخمسين و بقى عليه خمسون واثبتها بالبيئة شهد هن للمدعى عليه انه اوفاه الخمسين لا تقمع حتى يقول هذه الخمسون التي تدعى لان فى مائة وخمسين خمسين (يعنى) شخصی دعوی کرد بر دیگری بوصه در هم که د دعوی کرد که بدرستی گرفته ام یکصد و پنچاه در هم را و باقی مانده است بر او پنجاه در هم و ثابت کرد آن دعوای خود را بشاهدان بعد از ان مدعی علیه شاهدان گذرانید که بدرستی داده ام بمدعی پنجاه در هم را شنیده نمیشود شاهدان مدعی علیه تا اینکہ گویند شاهدان او که آن پنجاه در هه را که تو دعوی آنرا می کنی زیرا که در یکصد و پنجاه پنجاه است و فی دعوی المسقط لواقامه البيئة ان له على فلان اربع مائة درهم تم اقر انصار ان له سكر عليه ثلث مائة سقط عن المنكر ثلث مائة درهم یعنی اگر برمدی علیه است